شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٢٧ - بيان آن كه خلق دوزخ گرسنگانند و نالاناند به حق كه روزىهاى ما را فربه گردان و زود زاد به ما رسان كه ما را صبر نماند

كيمياى خوش دمى: استعارت از ارشاد و انذار. راهنمايى.

لحاف نعمت: اضافه مشبّه به بمشبّه، و مقصود غفلت است. (نصيحت خود باز گير و آنان را در اين غفلت واگذار تا سر گرم نعمت دنيا شوند.) رَده: دسته، گروه.

شمع مرده و ساقى شده (رفته): فرصت از دست شده جهان به پايان رسيده و قيامت آغاز گشته. چنان كه فرعون هنگامى ايمان آورد كه سود نداشت و بدو گفتند: آلْآنَ وَ قَدْ عَصَيْتَ. (يونس، ٩١) شاه: استعارت از قدرت خداى عز و جل كه سيطره بر همه جهان دارد.

معاش: زندگانى.

كافران چنان مست سركشى گشته‌اند كه جز عيش دنيوى چيزى را نمى‌نگرند. و نمى‌دانند طعمه دوزخ‌اند و خود را براى آتش مى‌پرورند. پس همان به كه در اين غفلت بمانند تا چون سر بردارند ببينند كار از كار گذشته است و روز جزا پديد گشته. آن گاه گويند:

يا حَسْرَتى‌ عَلى‌ ما فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ. (زمر، ٥٦) و بدانند دقيقه اى از ديده حق پنهان نبوده‌اند و در هر حال خدا با ايشان بوده است كه: وَ هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ. (حديد، ٤)