شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٠٨ - نيت كردن او كه اين زر بدهم بد آن هيزم كش چون من روزى يافتم به كرامات مشايخ، و رنجيدن آن هيزم كش از ضمير و نيت او

سوى من آمد به هيبت همچو شير

تنگ هيزم را ز خود بنهاد زير

پرتو حالى كه او هيزم نهاد

لرزه بر هر هفت عضو من فتاد

گفت يا رب گر تو را خاصان هى‌اند

كه مبارك دعوت و فرّخ پى‌اند

لطف تو خواهم كه مينا گو شود

اين زمان اين تنگ هيزم زر شود

در زمان ديدم كه زر شد هيزمش‌

همچو آتش بر زمين مى‌تافت خوش‌

من در آن بى‌خود شدم تا دير گه‌

چون كه با خويش آمدم من از وله‌

بعد از آن گفت اى خدا گر آن كبار

بس غيورند و گريزان ز اشتهار

باز اين را بند هيزم ساز زود

بى‌توقّف هم بر آن حالى كه بود

در زمان هيزم شد آن اغصان زر

مست شد در كار او عقل و نظر

بعد از آن برداشت هيزم را و رفت‌

سوى شهر از پيش من او تيز و تفت‌

خواستم تا در پى آن شه روم‌

پرسم از وى مشكلات و بشنوم‌

بسته كرد آن هيبت او مر مرا

پيش خاصان ره نباشد عامه را

ور كسى را ره شود گو سر فشان‌

كآن بود از رحمت و از جذبشان‌

پس غنيمت دار آن توفيق را

چون بيابى صحبت صدّيق را

نه چو آن ابله كه يابد قرب شاه‌

سهل و آسان در فتد آن دم ز راه‌

چون ز قربانى دهندش بيشتر

پس بگويد ران گاو است اين مگر

نيست اين از ران گاو اى مفترى‌

ران گاوت مى‌نمايد از خرى‌

بذل شاهانه است اين بى‌رشوتى‌

بخشش محض است اين از رحمتى‌

رو كه بى‌يسمع و بى‌يبصر توى‌

سر توى چه جاى صاحب سر توى‌