شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٠٧ - قصه رستن خروب در گوشه مسجد اقصى و غمگين شدن سليمان

زيركى بفروش و حيرانى بِخَر

زيركى ظَنّ است و حيرانى نظر

عقل قربان كن به پيش مصطفى‌

حَسبِىَ اللَّه گو كه اللّه ام كفَى‌

همچو كنعان سر ز كشتى وا مكش‌

كه غرورش داد نفس زيركش‌

كه بر آيم بر سر كوه مَشيد

منّتِ نوحم چرا بايد كشيد

چون رمى از منَّتش اى بى‌رشد؟

كه خدا هم منّت او مى‌كشد

چون نباشد منّتش بر جان ما

چون كه شكر و منَّتش گويد خدا

تو چه دانى اى غَراره پر حسد

منّت او را خدا هم مى‌كشد

كاشكى او آشنا نآموختى‌

تا طمع در نوح و كشتى دوختى‌

كاش چون طفل از حِيَل جاهل بدى‌

تا چو طفلان چنگ در مادر زدى‌

يا به علم نَقل كم بودى مَلِى‌

علمِ وحى دل ربودى از ولى‌

با چنين نورى چو پيش آرى كتاب‌

جان وحى آساى تو آرد عتاب‌

چون تَيَمُّم با وجود آب دان‌

علم نَقلى با دَمِ قطب زمان‌

خويش أبله كن تَبَع مى‌رو سپس‌

رَستگى زين ابلهى يابى و بس‌

أكثَر أهلُ الجَنَّةِ البُله اى پسر

بهر اين گفته است سلطانُ البَشر

عقل بفروش و هنر حيرت بخر

رو به خوارى نه بخارا اى پسر