شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٧٩ - بيان آن كه عقل جزوى تا به گور بيش نبيند در باقى مقلد اوليا و انبياست

پيش بينى اين خرد تا گور بود

و آنِ صاحب دل به نفخ صور بود

اين خرد از گور و خاكى نگذرد

وين قَدَم عرصه عجايب نسپرد

زين قدم وين عقل رو بيزار شو

چشم غيبى جوى و بر خوردار شو

همچو موسى نور كى يابد ز جيب‌

سخره استاد و شاگرد كتاب‌

زين نظر وين عقل نايد جز دوار

پس نظر بگذار و بگزين انتظار

از سخن گويى مجوييد ارتفاع‌

منتظر را به ز گفتن استماع‌

منصب تعليم نوع شهوت است‌

هر خيال شهوتى در ره بت است‌

گر به فضلش پى ببردى هر فضول‌

كى فرستادى خدا چندين رسول‌

عقلِ جزوى همچو برق است و درخش‌

در درخشى كى توان شد سوى وخش‌

نيست نور برق بهر رهبرى‌

بلكه امر است ابر را كه مى‌گرى‌

برق عقل ما براى گريه است‌

تا بگريد نيستى در شوقِ هست‌

عقل كودك گفت بر كُتَّاب تن‌

ليك نتواند به خود آموختن‌

عقل رنجور آردش سوى طبيب‌

ليك نبود در دوا عقلش مصيب‌

صورت بى‌صورت بى‌حدّ غيب‌

ز آينه دل تافت بر موسى ز جَيب‌