شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٥٦ - بقيه نوشتن آن غلام رقعه به طلب اجرى

ز آن كه آن گرمى او دهليزى است‌

طبع اصلش سردى است و تيزى است‌

تو ز قرآن باز خوان تفسير بيت‌

گفت ايزد مَا رَمَيت إِذ رَميت‌

ابر كى باشد برابر با كف دستى كه گر

كان ببخشد نه ثنا دامنش گيرد نه ثواب‌

قطره باران از او بر روى آبى كى چكيد

كو كلاهى بر سرش ننهاد حالى از حباب‌

ز آن همه كار تو بى‌نور است و زشت‌

كه تو دورى دور از نورِ سرشت‌

رونق كار خسان كاسد شود

همچو ميوه تازه زو فاسد شود

رونق دنيا بر آرد زو كساد

ز آن كه هست از عالم كون و فساد

خوش نگردد از مديحى سينه‌ها

چون كه در مدّاح باشد كينه‌ها

اى دل از كين و كراهت پاك شو

و آن گهان الحمد خوان چالاك شو

بر زبان الحمد و اكراه درون‌

از زبان، تلبيس باشد يا فسون‌

و آن گهان گفته خدا كه ننگرم‌

من به ظاهر من به باطن ناظرم‌