شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٥٨ - مستجاب شدن دعاى پادشاه در خلاص پسرش از جادوى كابلى

او شنيده بود از دور اين خبر

كه اسير پير زن گشت آن پسر

كآن عجوزه بود اندر جادوى‌

بى‌نظير و آمِن از مثل و دُوِى‌

دست بر بالاى دست است اى فتى‌

در فن و در زور تا ذات خدا

منتهاى دست‌ها دست خداست‌

بحر بى‌شك منتهاى سيل‌هاست‌

هم از او گيرند مايه ابرها

هم بدو باشد نهايت سيل را

گفت شاهش كين پسر از دست رفت‌

گفت اينك آمدم درمان زفت‌

نيست همتا زال را زين ساحران‌

جز من داهى رسيده ز آن كَران‌

چون كف موسى به امر كردگار

نك بر آرم من ز سحر او دمار

كه مرا اين علم آمد ز آن طرف‌

نه ز شاگردىِّ سحرِ مُستخَف‌

آمدم تا بر گشايم سحر او

تا نماند شاه زاده زرد رو

سوى گورستان برو وقت سَحور

پهلوى ديوار هست اسپيد گور

سوى قبله باز كاو آن جاى را

تا ببينى قدرت و صُنع خدا

بس دراز است اين حكايت تو ملول‌

زُبده را گويم رها كردم فضول‌

آن گِره‌هاى گران را بر گشاد

پس ز محنت پور شه را راه داد

آن پسر با خويش آمد شد دوان‌

سوى تخت شاه با صد امتحان‌

سجده كرد و بر زمين مى‌زد ذَقَن‌

در بغل كرده پسر تيغ و كفن‌

شاه آيين بست و اهل شهر شاد

و آن عروس نااميدِ بى‌مراد

عالم از سر زنده گشت و پُر فروز

اى عجب آن روز روز امروز روز

يك عروسى كرد شاه او را چنان‌

كه جُلاب قند بُد پيش سگان‌

جادوىِ كمپير از غصّه بمرد

روى و خوى زشت فا مالك سپرد

شاه زاده در تعجُّب مانده بود

كز من او عقل و نظر چون در ربود؟