شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٣٧ - بيان آن كه عهد كردن احمق وقت گرفتارى و ندم هيچ وفايى ندارد كه لو ردوا لعادوا لما نهوا عنه و إنهم لكاذبون صبح كاذب وفا ندارد

عقل مى‌گفتش حماقت با تو است‌

با حماقت عقل را آيد شكست‌

عقل را باشد وفاى عهدها

تو ندارى عقل رو! اى خربها

عقل را ياد آيد از پيمان خود

پرده نسيان بدرّاند خرد

چون كه عقلت نيست نسيان مير توست‌

دشمن و باطل كُنِ تدبير توست‌

از كمىِّ عقل پروانه خسيس‌

ياد نآرد ز آتش و سوز و حَسيس‌

چون كه پرّش سوخت توبه مى‌كند

آز و نسيانش بر آتش مى‌زند

ضبط و درك و حافظىّ و يادداشت‌

عقل را باشد كه عقل آن را فراشت‌

چون كه گوهر نيست تابَش چون بود

چون مُذِكِّر نيست ايابَش چون بود

اين تمنّى هم ز بى‌عقلى اوست‌

كه نبيند كآن حماقت را چه خوست‌

آن ندامت از نتيجه رنج بود

نه ز عقل روشنِ چون گنج بود

چون كه شد رنج، آن ندامت شد عدم‌

مى‌نيرزد خاك، آن توبه و نَدم‌

آن ندم از ظلمت غم بست بار

پس كَلَامُ اللَّيلِ يَمحُوهُ النَّهار

چون برفت آن ظلمت غم گشت خوش‌

هم رود از دل نتيجه و زاده‌اش‌

مى‌كند او توبه و پير خرد

بانگ لَو رُدُّوا لَعادُوا مى‌زند