شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٨٤ - شنيدن شيخ ابو الحسن رضى الله عنه خبر دادن ابو يزيد را و بود او و احوال او

همچنان آمد كه او فرموده بود

بو الحسن از مردمان آن را شنود

كه حسن باشد مُريد و امَّتَم‌

درس گيرد هر صباح از تُربتم‌

گفت من هم نيز خوابش ديده‌ام‌

وز روان شيخ اين بشنيده‌ام‌

هر صباحى رو نهادى سوى گور

ايستادى تا ضُحَى اندر حضور

يا مثال شيخ پيشش آمدى‌

يا كه بى‌گفتى شكالش حل شدى‌

تا يكى روزى بيامد با سعود

گورها را برف نو پوشيده بود

توى بر تو برف‌ها همچون علم‌

قُبَّه قُبَّه ديد و شد جانش به غم‌

بانگش آمد از حَظيره شيخِ حَىّ‌

ها أنا أدعُوكَ كى تَسعَى إلَيّ‌

هين بيا اين سو بر آوازم شتاب‌

عالم ار برف است روى از من متاب‌

حال او ز آن روز شد خوب و بديد

آن عجايب را كه اوّل مى‌شنيد