شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٣٩ - چاره كردن سليمان

چاره كردن سليمان ٧ در احضار تخت بلقيس از سبا

ب ٩١٣- ٩٠٢ عفريت و آصف: قالَ يا أَيُّهَا الْمَلَؤُا أَيُّكُمْ يَأْتِينِي بِعَرْشِها قَبْلَ أَنْ يَأْتُونِي مُسْلِمِينَ. قالَ عِفْرِيتٌ مِنَ الْجِنِّ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ تَقُومَ مِنْ مَقامِكَ وَ إِنِّي عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ أَمِينٌ. قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ‌: [سليمان‌] گفت اى گروه بزرگان كدام يك از شما تخت او را نزد من مى‌آورد پيش از آن كه [آنان‌] تسليم شده بيايند، عفريتى از جنيان گفت من آن را نزد تو مى‌آورم پيش از آن كه از جايت برخيزى و همانا من بر آن توانايى امين هستم. آن كه نزد او دانشى از كتاب بود گفت من آن را براى تو مى‌آورم پيش از آن كه مژه‌ات را به هم بزنى (نگاه تو به تو باز گردد). (نمل، ٣٨- ٤٠) نفخ: دميدن. كنايت از خواندن اسم اعظم براى حاضر شدن تخت.