شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١١٦ - حكايت آن مرد تشنه كه از سر جوز بن جوز مىريخت در جوى آب كه در گو بود و به آب نمىرسيد تا به افتادن جوز، بانگ آب بشنود و او را چو سماع خوش، بانگ آب اندر طرب مىآورد

فتى: جوان.

تشنگى آوردن جوز: بر اثر رنجى كه از كندن آن از درخت و افكندن در آب بدو مى‌رسد.

و نيز در پى آن رفتن تا آب آن را نبرد.

پندار عاقل رمز تصور كسانى است كه به همه چيز از ديده سود مادى مى‌نگرند و به معنى توجهى ندارند. عاقل مى‌پنداشت او از كندن جوز و افكندن در آب به جوز توجه دارد و از لذت او از بانگ آب آگاه نبود.

بانگ آب: آوازى كه آواز بهشتى را به ياد مى‌آورد.

٧٣٠/ ٤ گرد پاى حوض گشتن: كنايت از بهره گرفتن از ولى حق. (نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٣٦١/ ٢) طايف: گردنده. (مقصود گردنده گرد خانه كعبه، رسيدن به خداست و به ياد او بدين كار مى‌پردازد.)

ب ٧٦٠- ٧٥٣ فروع و اصول را مى‌توان به معنى اصطلاحى آن گرفت، نيز بحث‌هاى شامل طريقت و شريعت. (آن چه از اين گونه معنى‌ها در بيت‌هاى مثنوى مى‌آيد به الهام و پذيرش تو است.) بيش: ديگر، از آن پس.

گشاد دادن: گشودن، آغاز كردن. و بسط دادن نيز توان معنى كرد.