شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٦٧ - باز گفتن موسى

ز آهن تيره به قدرت مى‌نمود

واقعاتى كه در آخر خواست بود

تا كُنى كمتر تو آن ظلم و بدى‌

آن همى‌ديدى و بتّر مى‌شدى‌

نقش‌هاى زشت خوابت مى‌نمود

مى‌رميدى ز آن و آن نقش تو بود

همچو آن زنگى كه در آيينه ديد

روى خود را زشت و بر آيينه ريد

كه چه زشتى لايق اينى و بس‌

زشتيم آن تو است اى كورِ خس‌

اين حدث بر روى زشتت مى‌كنى‌

نيست بر من ز آن كه‌[١] هستم روشنى‌

گاه مى‌ديدى لباست سوخته‌

گه دهان و چشم تو بر دوخته‌

گاه حيوان قاصدِ خونت شده‌

گه سر خود را به دندانِ دَدَه‌

گه نگون اندر ميان آب ريز

گه غريق سيل خون آميز تيز

گه ندات آمد از اين چرخ نَقى‌

گه شقيّىّ و شقيّىّ و شقى‌

گه ندات آمد صريحاً از جبال‌

كه برو هستى ز اصحاب الشِّمال‌

گه ندا مى‌آمدت از هر جماد

تا ابد فرعون در دوزخ فتاد

زين بَتَرها كه نمى‌گويم ز شرم‌

تا نگردد طبع معكوس تو گرم‌

اندكى گفتم به تو اى ناپذير

ز اندكى دانى كه هستم من خبير

خويشتن را كور مى‌كردى و مات‌

تا نينديشى ز خواب و واقعات‌

چند بگريزى نك آمد پيش تو

كورى ادراك مكر انديش تو