شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٣ - بقيه قصه بناى مسجد اقصى

چنان كه در تفسيرها ذيل آيه نخست سوره اسراء، نيز در داستان‌هاى پيمبران آمده است، سليمان با كمك عفريتان مسجد را با ديوار رخام و مزين به گوهرها بنا كرد. در تفسير كشف الاسرار (ج ٥، ص ٤٨٠) است كه: «چون شب در آمدى از روشنايى آن جواهر گويى هزاران مشعله و شمع افروخته‌اند.»

ب ٤٨١- ٤٧١ ديوار بهشت: «الجَنَّةُ لَبِنَةٌ مِن ذَهَبٍ وَ لَبِنَةٌ مِن فِضَّة.» (كنز العمال، ج ١٤، ص ٤٥١) زنده بودن آن ظاهراً گرفته از اين حديث است: «انَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلّ لَمَّا خَلقَ الجَنَّةَ خَلَقَها مِن لَبِنَتَينِ لَبِنَة مِن ذَهَب وَ لَبِنَة مِن فِضَّةٍ. فَقالَ لَها تَكَلَّمِى فقالَت لا إلَه الّا أنت الحَىُّ القيُّوم قَد سَعِدَ مَن يَدخُلُنى.» (خصال صدوق، ص ٥٠٨، بحار الانوار، ج ٨، ص ١٣٢) با آگهى بودن در و ديوار تن: اشارت است به عقل و ادراك كه از جانب حق تعالى در آن به وديعت نهاده شده.

شاهنشهى: از آن پادشاه، جاى نشست شاه.

درخت در مقالت بودن: «إِنَّ فِى الجَنَّةِ لَشجراً يَتَصَفَّقُ بِالتَّسبِيحِ بِصَوتِ لَم يَسمعِ الاوَّلُونَ وَ الاخِرُون بِمِثله.» (محاسن برقى، ج ١، ص ١٨٠، بحار الانوار، ج ٨، ص ١٣٨) ثياب: جمع ثوب: پوشش.