شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٦٣ - مثل قانع شدن آدمى به دنيا و حرص او در طلب دنيا و غفلت او از دولت روحانيان كه أبناى جنس وىاند و نعره زنان كه يا ليت قومى يعلمون

سرى: (سر+ ياء مصدرى) مهترى، برترى جويى.

پَروَرى: فربه. پروارى.

٩٣٣/ ٥ (اگر رياست طلبى فرعون نباشد، جهنم از كجا غذا يابد.) و اين معنى اشارت است به قرآن كريم: قُوا أَنْفُسَكُمْ وَ أَهْلِيكُمْ ناراً وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ. (تحريم، ٦) و نيز اين فرموده‌ى على (ع): «أقسَمتَ أن تَملَأَها مِنَ الكافِرِينَ. مِنَ الجِنَّةِ وَ النَّاسِ أَجمَعِينَ وَ أن تُخَلِّدَ فِيها المُعانِديِنَ.» (دعاى كميل) حديثى نيز از بعض شارحان هندى در احاديث مثنوى (ص ١١٤) آمده كه اندك مناسبتى دارد.

قصاب: قَصَّاب. خطاب به دنياست و نعمت‌هاى آن.

كِلاب: جمع كلب: سگ.

كِلابِ دوزخ: عذاب‌هاى گوناگون و زبانيه‌هاى مُوكَّل بر آن.

دوزخ و خشم: نگاه كنيد به: ذيل بيت ٢٧٢/ ٢.

رَحيمى: (رحيم+ ياء مصدرى) بخشايش.

حَويج: آن چه در ديگ بريزند هنگام پختن غذا.

كُرد: تلفظ فارسى آن به فتح اوّل است كرت. قطعه زمينى كه كناره‌هاى آن را بلند كرده باشند و در آن زراعت كنند.

كَبَر: تره (لغت نامه)، نيز رستنى باشد كه در سركه پرورند.

كُرد زعفران: استعارت از عارفان. مؤمنان.

كُرد شلغم: استعارت از كسانى كه در بيت ١٠٧٩/ ٤ بدانها اشارت كرد.

مُودعَه: سپرده. (تو كه عارف مؤمنى به كار خويش پرداز و او را كه منكر توست به يك سو انداز.

أرضُ اللَّهِ وَاسِعَة: زمين خدا فراخ است و خدا فرمايد: يا عِبادِيَ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ أَرْضِي واسِعَةٌ فَإِيَّايَ فَاعْبُدُونِ. (عنكبوت، ٥٦، نيز نگاه كنيد به: سوره زمر، آيه ١٠) ارض پهناور: انقروى و به پيروى از او نيكلسون آن را عالم مثال معنى كرده‌اند، ولى دور