شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٨٩ - قصه هديه فرستادن بلقيس از شهر سبا سوى سليمان

هديه بلقيس چل استر بدست‌

بار آنها جمله خشت زَر بُدست‌

چون به صحراى سليمانى رسيد

فرش آن را جمله زرِّ پُخته ديد

بر سر زر تا چهل منزل براند

تا كه زر را در نظر آبى نماند

بارها گفتند زر را وا بريم‌

سوى مخزن ما چه بيگار اندريم‌

عرصه اى كش خاك، زرِّ دَه دَهى است‌

زر به هديه بردن آن جا ابلهى است‌

اى ببرده عقل هديه تا آله‌

عقل آن جا كمتر است از خاك راه‌

چون كساد هديه آن جا شد پديد

شرمساريشان همى واپس كشيد

باز گفتند ار كساد و ار روا

چيست بر ما بنده فرمانيم ما

گر زر و گر خاك ما را بُردنى است‌

امر فرمانده به جا آوردنى است‌

گر بفرمايند كه واپس بريد

هم به فرمان تحفه را باز آوريد

خنده‌اش آمد چون سليمان آن بديد

كز شما من كى طلب كردم ثريد

من نمى‌گويم مرا هديه دهيد

بلكه گفتم لايق هديه شويد

كه مرا از غيب نادر هديه‌هاست‌

كه بشر آن را نيارد نيز خواست‌

مى‌پرستيد اخترى كو زر كند

رو به او آريد كو اختر كند

مى‌پرستيد آفتاب چرخ را

خوار كرده جان عالى نرخ را

آفتاب از امر حق طبّاخ ماست‌

ابلهى باشد كه گوييم او خداست‌