شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٩ - مثال دنيا چون گولخن و تقوى چون حمام

شهوت دنيا مثال گلخن است‌

كه از او حمّام تقوى روشن است‌

ليك قسم متّقى زين تون صفاست‌

ز آن كه در گرمابه است و در نقاست‌

اغنيا ماننده سرگين كشان‌

بهر آتش كردن گرمابه بان‌

اندر ايشان حرص بنهاده خدا

تا بود گرمابه گرم و با نوا

ترك اين تون گوى و در گرمابه ران‌

ترك تون را عين آن گرمابه دان‌

هر كه در تون است او چون خادم است‌

مر و را كه صابر است و حازم است‌

هر كه در حمّام شد سيماى او

هست پيدا بر رخ زيباى او

تونيان را نيز سيما آشكار

از لباس و از دخان و از غبار

ور نبينى روش بويش را بگير

بو عصا آمد براى هر ضرير

ور ندارى بو در آرش در سخن‌

از حديث نو بدان راز كهن‌

پس بگويد تو نيى صاحب ذهب‌

بيست سلّه چرك بردم تا به شب‌

حرص تو چون آتش است اندر جهان‌

باز كرده هر زبانه صد دهان‌

پيش عقل اين زر چو سرگين ناخوش است‌

گر چه چون سرگين فروغ آتش است‌

آفتابى كه دم از آتش زند

چرك‌تر را لايق آتش كند

آفتاب آن سنگ را هم كرد زر

تا به تون حرص افتد صد شرر

آن كه گويد مال گرد آورده‌ام‌

چيست يعنى چرك چندين برده‌ام‌

اين سخن گر چه كه رسوايى فزاست‌

در ميان تونيان زين فخرهاست‌

كه تو شش سلّه كشيدى تا به شب‌

من كشيدم بيست سلّه بى‌كرب‌

آن كه در تون زاد و پاكى را نديد

بودى مشك آرد بر او رنجى پديد