شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٤٥ - حكايت آن پير عرب كه دلالت كرد حليمه را به استعانت به بتان

پير مردى پيشش آمد با عصا

كاى حليمه چه فتاد آخر تو را؟

كه چنين آتش ز دل افروختى‌

اين جگرها را ز ماتم سوختى‌

گفت احمد را رضيعم مُعتمَد

پس بياوردم كه بسپارم به جَد

چون رسيدم در حطيم آوازها

مى‌رسيد و مى‌شنيدم از هوا

من چو آن الحان شنيدم از هوا

طفل را بنهادم آن جا ز آن صدا

تا ببينم اين ندا آواز كيست‌

كه ندايى بس لطيف و بس شهى است‌

نه از كسى ديدم به گِرد خود نشان‌

نه ندا مى منقطع شد يك زمان‌

چون كه وا گشتم ز حيرت‌هاى دل‌

طفل را آن جا نديدم واىِ دل‌

گفتش اى فرزند تو اندُه مدار

كه نمايم مر تو را يك شهريار

كه بگويد گر بخواهد حال طفل‌

او بداند منزل و تر حال طفل‌

پس حليمه گفت اى جانم فدا

مر تو را اى شيخ خوب خوش ندا

هين مرا بنماى آن شاه نظر

كِش بود از حال طفل من خبر

بُرد او را پيش عُزِّى كين صنم‌

هست در اخبار غيبى مغتنم‌

ما هزاران گم شده زو يافتيم‌

چون به خدمت سوى او بشتافتيم‌

پير كرد او را سجود و گفت زود

اى خداوند عرب اى بحر جود

گفت اى عُزِّى تو بس اكرام‌ها

كرده‌اى تا رسته‌ايم از دام‌ها

بر عرب حقّ است از اكرام تو

فرض گشته تا عرب شد رام تو

اين حليمه سعدى از اوميد تو

آمد اندر ظلّ شاخ بيد تو

كه از او فرزند طفلى گم شده است‌

نام آن كودك محمد آمده است‌