شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٩٧ - قصه عطارى كه سنگ ترازوى او گل سر شوى بود و دزديدن مشترى گل خوار از آن گل، هنگام سنجيدن شكر، دزديده و پنهان

پيش عطّارى يكى گل خوار رفت‌

تا خرد ابلوج قند خاص زفت‌

پس بر عطّار طرّار دو دل‌

موضع سنگ ترازو بود گل‌

گفت گل سنگ ترازوى من است‌

گر تو را ميل شكر بخريدن است‌

گفت هستم در مهمّى قند جو

سنگ ميزان هر چه خواهى باش گو

گفت با خود پيش آن كه گل خور است‌

سنگ چه بود گل نكوتر از زر است‌

همچو آن دلّاله كه گفت اى پسر

نو عروسى يافتم بس خوب فر

سخت زيبا ليك هم يك چيز هست‌

كآن ستيره دختر حلواگر است‌

گفت بهتر اين چنين خود گر بود

دختر او چرب و شيرين تر بود

گر ندارى سنگ و سنگت از گِل است‌

اين به و به گِل مرا ميوه دل است‌

اندر آن كفّه ترازو ز اعتداد

او به جاى سنگ آن گِل را نهاد

پس براى كفّه ديگر به دست‌

هم به قدر آن شكر را مى‌شكست‌

چون نبودش تيشه‌اى او دير ماند

مشترى را منتظر آن جا نشاند

رويش آن سو بود گِل خور ناشِكِفت‌

گِل از او پوشيده دزديدن گرفت‌

ترس ترسان كه نبايد ناگهان‌

چشمِ او بر من فتد از امتحان‌

ديد عطّار آن و خود مشغول كرد

كه فزون تر دزد هين اى روى زرد

گر بدزدى وز گل من مى‌برى‌

رو كه هم از پهلوى خود مى‌خورى‌

تو همى‌ترسى ز من ليك از خرى‌

من همى‌ترسم كه تو كمتر خورى‌

گر چه مشغولم چنان احمق نيم‌

كه شكر افزون كشى تو از نيم‌

چون ببينى مر شكر را ز آزمود

پس بدانى احمق و غافل كه بود