شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٢٤ - اطوار و منازل خلقت آدمى از ابتدا

همچنان دنيا كه حُلمِ نائم است‌

خفته پندارد كه اين خود دائم است‌

تا بر آيد ناگهان صبح اجل‌

وا رهد از ظلمت ظنّ و دغل‌

خنده‌اش گيرد از آن غم‌هاى خويش‌

چون ببيند مستقرّ و جاى خويش‌

هر چه تو در خواب بينى نيك و بد

روز محشر يك به يك پيدا شود

آن چه كردى اندر اين خواب جهان‌

گرددت هنگام بيدارى عيان‌

تا نپندارى كه اين بد كردنى است‌

اندر اين خواب و تو را تعبير نيست‌

بلكه اين خنده بود گريه و زفير

روز تعبير اى ستمگر بر اسير

گريه و درد و غم و زارى خود

شادمانى دان به بيدارى خود

اى دريده پوستين يوسفان‌

گرگ بر خيزى از اين خواب گران‌

گشته گرگان يك به يك خوهاى تو

مى‌درانند از غضب اعضاى تو

خون نخسپد بعد مرگت در قصاص‌

تو مگو كه مردم و يابم خلاص‌

اين قصاص نقد حيلت سازى است‌

پيش زخم آن قصاص اين بازى است‌

زين لعب خوانده است دنيا را خدا

كين جزا لعب است پيش آن جزا

اين جزا تسكين جنگ و فتنه اى است‌

آن چو اخصا است و اين چون ختنه اى است‌