شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٧ - معالجه كردن برادر دباغ، دباغ را به خفيه به بوى سرگين

خلق را مى‌راند از وى آن جوان‌

تا علاجش را نبينند آن كسان‌

سر به گوشش برد همچون راز گو

پس نهاد آن چيز بر بينى او

كو به كف سرگين سگ ساييده بود

داروى مغز پليد آن ديده بود

ساعتى شد، مرد جنبيدن گرفت‌

خلق گفتند اين فسونى بد شگفت‌

كين بخواند افسون به گوش او دميد

مرده بود افسون به فريادش رسيد

جنبش اهل فساد آن سو بود

كه زنا و غمزه و ابرو بود

هر كه را مشك نصيحت سود نيست‌

لا جرم با بوى بد خو كردنى است‌

مشركان را ز آن نجس خوانده است حق‌

كاندرون پشك زادند از سبق‌

كرم كو زاده است در سرگين ابد

مى‌نگرداند به عنبر خوى خود

چون نزد بر وى نثار رش نور

او همه جسم است بى‌دل چون قشور

ور ز رَشّ نور حق قسميش داد

همچو رسم مصر، سرگين مرغ زاد

ليك نه مرغ خسيس خانگى‌

بلكه مرغ دانش و فرزانگى‌

تو بد آن مانى كز آن نورى تهى‌

ز آن كه بينى بر پليدى مى‌نهى‌

از فراقت زرد شد رخسار و رو

برگ زردى ميوه ناپخته تو

ديگ ز آتش شد سياه و دود فام‌

گوشت از سختى چنين مانده است خام‌

هشت سالت جوش دادم در فراق‌

كم نشد يك ذرّه خاميت و نفاق‌

غوره تو سنگ بسته كز سقام‌

غوره‌ها اكنون مويزند و تو خام‌