شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٣٧ - آزاد شدن بلقيس از ملك و مست شدن او از شوق ايمان، و التفات همت او از همه ملك منقطع شدن وقت هجرت، الا از تخت

اين كرم چون دفع آن انكار توست‌

كه ميان خاك مى‌كردى نخست‌

حجّت انكار شد إنشار تو

از دوا بدتر شد اين بيمار تو

خاك را تصوير اين كار از كجا

نطفه را خصمىّ و انكار از كجا

چون در آن دم بى‌دل و بى‌سر بدى‌

فكرت و انكار را منكر بدى‌

از جمادى چون كه انكارت برست‌

هم از اين انكار حشرت شد درست‌

پس مثال تو چو آن حلقه زنى است‌

كز درونش خواجه گويد خواجه نيست‌

حلقه زن زين نيست دريابد كه هست‌

پس ز حلقه بر ندارد هيچ دست‌

پس هم انكارت مبيّن مى‌كند

كز جماد او حشر صد فن مى‌كند

چند صنعت رفت اى انكار تا

آب و گل انكار زاد از هل أتى‌

آب و گل مى‌گفت خود انكار نيست‌

بانگ مى‌زد بى‌خبر كه اخبار نيست‌

من بگويم شرح اين از صد طريق‌

ليك خاطر لغزد از گفت دقيق‌

از اين خفرقى موى كاليده‌اى‌

بدى سر كه در روى ماليده‌اى‌

گر جنين را كس بگفتى در رحم‌

هست بيرون عالمى بس منتظم‌

يك زمينى خرمى با عرض و طول‌

اندر او صد نعمت و چندين اكول ...

او به حكم حال خود منكر بدى‌

زين رسالت معرض و كافر شدى‌