شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٤ - رد كردن معشوقه عذر عاشق را و تلبيس او را در روى او ماليدن

اين: اشارت به گره كه در بيت ٣٣٨ فرمود.

اشكسته آمدن سخن: كنايت از واضح گفته نشدن. به رمز بيان گرديدن.

آسيا بودن غيرت: غيرت بر حفظ اسرار، رخصت نمى‌دهد تا آشكارا بگويم. ناچار شكسته و به رمز گفته مى‌شود.

توتيا شدن دُر: در پزشكى قديم رسم بوده است كه ساييده دُر را در ديده مى‌كشيدند و آن را «كحل الجواهر» نام بود.

(خاقانى)

(خاقانى) آب و روغن:

٢٧٢١/ ٢ (نگاه كنيد به: ذيل بيت ٢٧٢١/ ٢) اشكسته بودن: فروتنى كردن، به قصور اعتراف كردن و پوزش خواستن.

حجّت گفتن: دليل آوردن، بهانه تراشيدن.

سخت رويى: لجاجت، ستيز.

ترك غز كينه‌ور: غزان در پادشاهى سلطان سنجر به خراسان حمله بردند و مردم بسيارى را كشتند و شهرها را ويران كردند و به ستم و كينه‌ورى شهره گشتند.

صدّيق حق و معجز نخواستن: اشارت است به ابو بكر. نگاه كنيد به: ذيل بيت ٢٦٨٨/ ١.

راست گفتن رو: اشارت است به گفته ابو بكر: «هذا وجه ليس بكاذب.»

٢٠٤٨/ ٢ (نگاه كنيد به: ذيل بيت ٢٠٤٨/ ٢) بيت‌هاى نخست دنباله بيت‌هاى پيش است كه چون نامحرمان قدرت فهم معناهاى‌