شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٥٣ - عروس آوردن پادشاه فرزند خود را از خوف انقطاع نسل

پس عروسى خواست بايد بهر او

تا نمايد زين تَزَوُّج نسل رو

گر رود سوى فنا اين باز باز

فرخ او گردد ز بَعد باز باز

صورت اين باز گر ز ينجا رود

معنى او در ولد باقى بود

بهر اين فرمود آن شاه نَبيه‌

مصطفى كه الوَلَد سِرُّ أبِيه‌

بهر اين معنى همه خلق از شَغف‌

مى‌بياموزند طفلان را حِرَف‌

تا بماند آن معانى در جهان‌

چون شود آن قالب ايشان نهان‌

حق به حكمت حرصشان داده است جِد

بهر رُشد هر صغير مستَعِد

من هم از بهر دوام نسل خويش‌

جفت خواهم پور خود را خوب كيش‌

دخترى خواهم ز نسل صالحى‌

نى ز نسل پادشاهى كالِحى‌

شاه خود اين صالح است آزاد اوست‌

نى اسير حرصِ فرج است و گلوست‌

مر اسيران را لقب كردند شاه‌

عكس، چون كافور نام آن سياه‌

شد مَفازَه باديه خون خوار نام‌

نيك بخت آن پيس را كردند عام‌

بر اسير شهوت و خشم و أمل‌

بر نوشته مير يا صدر اجل‌

آن اسيران اجل را عام داد

نام اميران اجل اندر بلاد

صدر خوانندش كه در صفِّ نِعال‌

جان او پست است يعنى جاه و مال‌

شاه چون با زاهدى خويشى گزيد

اين خبر در گوش خاتونان رسيد