شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٩٣ - امير كردن رسول

يك سرِيّه مى‌فرستادش رسول‌

بهر جنگ كافر و دفع فُضول‌

يك جوانى را گزيد او از هُذَيل‌

مير لشكر كردش و سالار خيل‌

اصل لشكر بى‌گمان سرور بود

قومِ بى‌سرور تن بى‌سر بود

اين همه كه مرده و پژمرده اى‌

ز آن بود كه ترك سرور كرده اى‌

از كسل وز بخل و ز ما و منى‌

مى‌كشى سر خويش را سر مى‌كنى‌

همچو استورى كه بگريزد ز بار

او سر خود گيرد اندر كوهسار

صاحبش در پى دوان كاى خيره سر

هر طرف گرگى است اندر قصد خر

گر ز چشمم اين زمان غايب شوى‌

پيشت آيد هر طرف گرگِ قوى‌

استخوانت را بخايد چون شكر

كه نبينى زندگانى را دگر

آن مگير! آخر بمانى از علف‌

آتش از بى‌هيزمى گردد تلف‌

هين بمگريز از تصرُّف كردنم‌

وز گرانى بار، كه جانت منم‌

تو ستورى هم كه نفست غالب است‌

حكم غالب را بود اى خود پرست‌

خر نخواندت اسب خواندت ذو الجلال‌

اسب تازى را عرب گويد تَعال‌

مير آخُر بود حق را مصطفى‌

بهر استورانِ نفسِ پر جفا

قُل تَعالوا گفت از جذب كرم‌

تا رياضتتان دهم من رايضم‌