شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٠٢ - قصه صوفى كه در ميان گلستان سر به زانو مراقب بود يارانش گفتند سر بر آور تفرج كن بر گلستان و رياحين و مرغان و آثار رحمة الله تعالى

گشاد: انبساط خاطر.

٢٤١٨/ ١ صوفيانه روى بر زانو نهادن: در حال مراقبه به سر بردن.

نغول: انديشه ژرف.

٣٥٤٢/ ١ فضول: فضولى، كه در كار ديگرى دخالت كند.

رَز: مو، باغ.

خُضَر: جمع خُضرَة: سبزى.

انظروا: فَانْظُرْ إِلى‌ آثارِ رَحْمَتِ اللَّهِ كَيْفَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها: پس بنگر به نشانه‌هاى رحمت خدا چگونه زمين را پس از مردنش زنده مى‌گرداند. (روم، ٥٠) عين جان: درون دل.

دار الغرور: وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ.\* (آل عمران، ١٨٥) (اگر دنيا عكس عالم معنى نبود دار الغرور خوانده نمى‌شد.) در بيت ١٣٥٦/ ٤ گفت دل با چشم صفى (چشم پاك از آلايش حسى) اسرار را مى‌بيند. اين بيت‌ها بيان آن است كه آن چه در جهان مى‌بينيم عكس حقيقت است و اصل آن در دل است و تا آدمى در اين جهان به سر مى‌برد از آن حقيقت ناآگاه است.

٢٢٦٨- ٢٢٦٤/ ٣ اى خنك آن را ...: نگاه كنيد به: حديث «موتوا قبل أن تموتوا» (٣٩٦٥/ ١).