شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٥ - غرض از سميع و بصير گفتن خدا را

از پى آن گفت حق خود را بصير

كه بود ديد ويت هر دم نذير

از پى آن گفت حق خود را سميع‌

تا ببندى لب ز گفتار شنيع‌

از پى آن گفت حق خود را عليم‌

تا نينديشى فسادى تو ز بيم‌

نيست اين‌ها بر خدا اسم علم‌

كه سيه كافور دارد نام هم‌

اسم مشتقّ است و اوصاف قديم‌

نه مثال علّت اولى سقيم‌

ور نه تسخر باشد و طنز و دها

كرّ را سامع ضريران را ضيا

يا علم باشد حيى نام وقيح‌

يا سياه زشت را نام صبيح‌

طفلك نوزاده را حاجى لقب‌

يا لقب غازى نهى بهر نسب‌

گر بگويم اين لقب‌ها در مديح‌

تا ندارد آن صفت نبود صحيح‌

تسخر و طنزى بود آن يا جنون‌

پاك حق عمّا يقول الظالمون‌

آن كه مرد دها و تلبيس است‌

او نه خال و نه عم كه ابليس است‌