شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤١٠ - در بيان آن كه شناساى قدرت حق نپرسد كه بهشت و دوزخ كجاست

هوشيار: كنايت از شناسنده حق.

مست: كنايت از ناشناساى حق.

قابيل: فرزند نافرمان آدم كه برادر خود هابيل را كشت.

عقل جمادات: مانند ناليدن استن حنَّانه. تسبيح گفتن سنگ ريزه در دست رسول ٦ و معجزه‌هاى ديگر. خداى عز و جل را قدرتى است بر آفريده‌هاى خود كه هر چه اراده كند پديد آوردن تواند. و به هر صورت در آوردن تواند. دوزخ قهر خداست. اما دوزخ را صورت‌هاست: يكى آتش است كه بسوزاند، ديگرى درد است كه در آزار كار دوزخ كند. قدرت پروردگار گاه زندگى را شيرين سازد و گاه تلخ و زهر آگين. فرمان او چون به آب نيل رسد، در دهان قبطى خون شود و در كام سبطى آب شيرين باشد و چون خواهد عاقل را نادان سازد و ابله را خردمند كند. اين خلاف طبيعت‌ها براى آن است كه بنده بداند خدا بر هر كار تواناست و چون اين نكته را دانست نپرسد كه بهشت و دوزخ كجاست.

ب ٢٨٣١- ٢٨٢٤ دانش در سنگ و عصا آوردن: مانند گواهى دادن سنگ ريزه بر پيغمبرى رسول ٦ و اژدها شدن عصا براى موسى (ع).

١٠١٩/ ٣ بى‌لباس: بى‌اشتباه، بى‌ترديد.