شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٦٧ - مژده دادن ابو يزيد از زادن ابو الحسن خرقانى قدس الله روحهما پيش از سالها و نشان صورت او، سيرت او يك به يك، و نوشتن تاريخ نويسان آن را جهت رصد

آن شنيدى داستانِ بايزيد

كه ز حال بو الحسن پيشين چه ديد؟

روزى آن سلطان تقوى مى‌گذشت‌

با مريدان جانب صحرا و دشت‌

بوىِ خوش آمد مر او را ناگهان‌

در سوادِ رَى ز سوى خارِقان‌

هم بدان جا ناله مشتاق كرد

بوى را از باد استنشاق كرد

بوى خوش را عاشقانه مى‌كشيد

جان او از باد باده مى‌چشيد

كوزه اى كو از يَخ آبه پُر بود

چون عرق بر ظاهرش پيدا شود

آن ز سردى هوا آبى شده است‌

از درون كوزه نَم بيرون نجَست‌

بادِ بوى آور مر او را آب گشت‌

آب هم او را شراب ناب گشت‌

چون در او آثار مستى شد پديد

يك مريد او را از آن دم بر رسيد

پس بپرسيدش كه اين احوال خوش‌

كه برون است از حجاب پنج و شش‌

گاه سرخ و گاه زرد و گه سپيد

مى‌شود رويت چه حال است و نويد

مى‌كشى بوى و به ظاهر نيست گل‌

بى‌شك از غيب است و از گلزار كُل‌

اى تو كامِ جان هر خودكامه‌اى‌

هر دم از غيبت پيام و نامه اى‌

هر دمى يعقوب وار از يوسفى‌

مى‌رسد اندر مشام تو شِفا

قطره اى بر ريز بر ما ز آن سبو

شمّه اى ز آن گلستان با ما بگو

خو نداريم اى جمال مهترى‌

كه لب ما خشك و تو تنها خورى‌

اى فلك پيماى چُستِ چُست خيز

ز آن چه خوردى جرعه اى بر ما بريز

مير مجلس نيست در دوران دگر

جز تو اى شه، در حريفان در نگر

كى توان نوشيد اين مى زير دست‌

مى يقين مر مرد را رسوا گر است‌

بوى را پوشيده و مكنون كند

چشم مست خويشتن را چون كند؟