شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٣ - گفتن زن كه او در بند جهاز نيست مراد او ستر و صلاح است و جواب گفتن صوفى اين را سر پوشيده

گفت گفتم من چنين عذرىّ و او

گفت نه من نيستم اسباب جو

ما ز مال و زر ملول و تخمه‌ايم‌

ما به حرص و جمع نه چون عامه‌ايم‌

قصد ما ستر است و پاكى و صلاح‌

در دو عالم خود بد آن باشد فلاح‌

باز صوفى عذر درويشى بگفت‌

و آن مكرّر كرد تا نبود نهفت‌

گفت زن من هم مكرّر كرده‌ام‌

بى‌جهازى را مقرّر كرده‌ام‌

اعتقاد اوست راسختر ز كوه‌

كه ز صد فقرش نمى‌آيد شكوه‌

او همى‌گويد مرادم عفّت است‌

از شما مقصود صدق و همّت است‌

گفت صوفى خود جهاز و مال ما

ديد و مى‌بيند هويدا و خفا

خانه تنگى مقام يك تنى‌

كه در او پنهان نماند سوزنى‌

باز ستر و پاكى و زهد و صلاح‌

او ز ما به داند اندر انتصاح‌

به ز ما مى‌داند او احوال ستر

وز پس و پيش و سر و دنبال ستر

ظاهرا او بى‌جهاز و خادم است‌

وز صلاح و ستر او خود عالم است‌

شرح مستورى ز بابا شرط نيست‌

چون بر او پيدا چو روز روشنى است‌

اين حكايت را بد آن گفتم كه تا

لاف كم بافى چو رسوا شد خطا

مر تو را اى هم به دعوى مستزاد

اين بدستت اجتهاد و اعتقاد

چون زن صوفى تو خائن بوده‌اى‌

دام مكر اندر دغا بگشوده‌اى‌

كه زهر ناشسته رويى كپ زنى‌

شرم دارى وز خداى خويش نى‌