شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧١ - گفتن موسى

هين ز من بپذير يك چيز و بيار

پس ز من بستان عوض آن را چهار

گفت اى موسى كدام است آن يكى‌

شرح كن با من از آن يك اندكى‌

گفت آن يك كه بگويى آشكار

كه خدايى نيست غير كردگار

خالق افلاك و انجم بر عُلا

مردم و ديو و پرىّ و مرغ را

خالق دريا و دشت و كوه و تيه‌

مُلكتِ او بى‌حد و او بى‌شبيه‌

گفت اى موسى كدام است آن چهار

كه عوض بدهى مرا بر گو بيار

تا بود كز لطف آن وعده حسن‌

سست گردد چار ميخ كفر من‌

بوكِ ز آن خوش وعده‌هاى مغتَنم‌

بر گشايد قفل كفرِ صد منم‌

بوكِ از تأثير جوى انگبين‌

شهد گردد در تنم اين زهر كين‌

يا ز عكس جوى آن پاكيزه شير

پرورش يابد دمى عقل اسير

يا بود كز عكس آن جوهاى خَمر

مست گردم بو برم از ذوق امر

يا بود كز لطف آن جوهاى آب‌

تازگى يابد تن شوره خراب‌

شوره‌ام را سبزه‌اى پيدا شود

خار زارم جنّت مأوَى شود

بوك از عكس بهشت و چار جو

جان شود از يارىِ حق يار جو

آن چنانك از عكس دوزخ گشته‌ام‌

آتش و در قهرِ حق آغشته‌ام‌

گه ز عكسِ مار دوزخ همچو مار

گشته‌ام بر اهل جنّت زهر بار

گه ز عكسِ جوشش آب حَميم‌

آب ظلمم كرده خلقان را رَميم‌

من ز عكس زمهريرم زمهرير

يا ز عكس آن سَعيرم چون سَعير

دوزخِ درويش و مظلومم كنون‌

واىِ آن كه يابمش ناگه زبون‌