شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤١٢ - جواب دهرى كه منكر الوهيت است و عالم را قديم مىگويد

دى يكى مى‌گفت عالم حادث است‌

فانى است اين چرخ، و حقّش وارث است‌

فلسفيّى گفت چون دانى حدوث؟

حادثىِّ ابر چون داند غُيوث‌

ذرّه اى خود نيستى از انقلاب‌

تو چه مى‌دانى حدوث آفتاب‌

كرمكى كاندر حدث باشد دَفين‌

كى بداند آخر و بَدوِ زمين‌

اين به تقليد از پدر بشنيده اى‌

از حماقت اندر اين پيچيده اى‌

چيست بُرهان بر حدوث اين؟ بگو

ور نه خامش كن فزون گويى مجو

گفت ديدم اندر اين بحث عميق‌

بحث مى‌كردند روزى دو فريق‌

در جدال و در خِصام و در ستوه‌

گشت هنگامه بر آن دو كس گروه‌

من به سوى جمعِ هنگامه شدم‌

اطّلاع از حال ايشان بستدم‌

آن يكى مى‌گفت گردون فانى است‌

بى‌گمانى اين بنا را بانى است‌

و آن دگر گفت اين قديم و بى‌كَى است‌

نيستش بانى و يا بانى وى است‌

گفت منكر گشته اى خلّاق را

روز و شب آرنده و رزّاق را

گفت بى‌برهان نخواهم من شنيد

آن چه گولى آن به تقليدى گُزيد

هين بياور حجّت و برهان كه من‌

نشنوم بى‌حجّت اين را در زَ من‌

گفت حجّت در درونِ جانم است‌

در درون جان نهان برهانم است‌

تو نمى‌بينى هلال از ضعف چشم‌

من همى‌بينم مكن بر من تو خشم‌

گفت و گو بسيار گشت و خلق گيج‌

در سر و پايان اين چرخ بسيج‌

گفت يارا در درونم حجّتى است‌

بر حدوث آسمانم آيتى است‌

من يقين دارم نشانش آن بود

مر يقين دان را كه در آتش رود