شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨٦ - مانستن بدرايى اين وزير دون در افساد مروت شاه به وزير فرعون يعنى هامان در افساد قابليت فرعون

چند آن فرعون مى‌شد نرم و رام‌

چون شنيدى او ز موسى آن كلام‌

آن كلامى كه بدادى سنگ شير

از خوشىّ آن كلام بى‌نظير

چون به هامان كه وزيرش بود او

مشورت كردى كه كينش بود خو

پس بگفتى تا كنون بودى خديو

بنده گردى ژنده پوشى را به ريو

همچو سنگ منجنيقى آمدى‌

آن سخن بر شيشه خانه او زدى‌

هر چه صد روز آن كليمِ خوش خطاب‌

ساختى در يك دم او كردى خراب‌

عقل تو دستور و مقلوب هواست‌

در وجودت ره زن راه خداست‌

ناصحى ربّانيى پندت دهد

آن سخن را او به فن طرحى نهد

كين نه بر جاى است هين از جا مشو!

نيست چندان، با خود آ شيدا مشو

واى آن شه كه وزيرش اين بُوَد

جاى هر دو دوزخ پر كين بود

شاد آن شاهى كه او را دستگير

باشد اندر كار چون آصف وزير

شاه عادل چون قرين او شود

نام آن نور على نور اين بود

چون سليمان شاه و چون آصف وزير

نور بر نور است و عنبر بر عبير

شاه فرعون و چو هامانش وزير

هر دو را نبود ز بد بختى گزير

پس بود ظلمات بعضى فوق بعض‌

نه خرد يار و نه دولت روز عرض‌

من نديدم جز شقاوت در لئام‌

گر تو ديدستى رسان از من سلام‌

همچو جان باشد شه و صاحب چو عقل‌

عقل فاسد روح را آرد به نقل‌

آن فرشته عقل چون هاروت شد

سحر آموزِ دو صد طاغوت شد

عقل جزوى را وزير خود مگير

عقل كل را ساز اى سلطان وزير

مر هوا را تو وزير خود مساز

كه بر آيد جان پاكت از نماز