شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٣٥ - آزاد شدن بلقيس از ملك و مست شدن او از شوق ايمان، و التفات همت او از همه ملك منقطع شدن وقت هجرت، الا از تخت

گر بگويم آن سبب گردد دراز

كه چرا بودش به تخت، آن عشق و ساز

گر چه اين كلك قلم خود بى‌حسى است‌

نيست جنس كاتب او را مونسى است‌

همچنين هر آلت پيشه‌ورى‌

هست بى‌جان مونس جانورى‌

اين سبب را من معيّن گفتمى‌

گر نبودى چشم فهمت را نمى‌

از بزرگى تخت كز حد مى‌فزود

نقل كردن تخت را امكان نبود

خرده كارى بود و تفريقش خطر

همچو اوصال بدن با همدگر

پس سليمان گفت گر چه فى الأخير

سرد خواهد شد بر او تاج و سرير

چون ز وحدت جان برون آرد سرى‌

جسم را با فرّ او نبود فرى‌

چون بر آيد گوهر از قعر بحار

بنگرى اندر كف و خاشاك خوار

سر بر آرد آفتاب با شرر

دمّ عقرب را كه سازد مستقر

ليك خود با اين همه بر نقد حال‌

جست بايد تخت او را انتقال‌

تا نگردد خسته هنگام لقا

كودكانه حاجتش گردد روا

هست بر ما سهل و او را بس عزيز

تا بود بر خوان حوران ديو نيز

عبرت جانش شود آن تخت ناز

همچو دلق و چارقى پيش اياز

تا بداند در چه بود آن مبتلا

از كجاها در رسيد او تا كجا

نباشم زين سپس من با تو هم راز

نباشد آب و آتش را به هم ساز

نه چو معراج زمينى تا قمر

بلكه چون معراج كلكى تا شكر