شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٩٩ - قصه عطارى كه سنگ ترازوى او گل سر شوى بود و دزديدن مشترى گل خوار از آن گل، هنگام سنجيدن شكر، دزديده و پنهان

نبايد: مبادا.

روى زرد: شرمسار (به خاطر خوردن گل كه در ترازوست)، و در آن تلميحى است به معنى ديگر آن كه گل خوار رويى زرد دارد.

٢٤٢٩/ ٢ از پهلوى خود خوردن: به زيان خود كار كردن.

(شاهنامه فردوسى، دبير سياقى، ج ١، ص ٤٠٢)[١] داستان مرد گل خوار و عطار تتميم مطلبى است كه در بيت‌هاى ٦٢٢ به بعد عنوان فرمود. آدمى به زيور دنيا فريفته مى‌شود و پى آن مى‌رود و اندك اندك آن را مى‌اندوزد و نمى‌داند با اين دنيا اندوزى از نعمت آخرت مى‌كاهد. چه نعمت دنيا و آخرت متقابلان‌اند هر چه بر يكى افزوده شود از ديگرى كاسته گردد.

ب ٦٥١- ٦٤٣ زناى چشم: نگاه شهوتناك به نامحرم كردن، ديده به آن چه حرام است دوختن.

اشارت است بدين حديث كه: «لِكل عضوٍ من بنى آدم حظُّ من الزنا فالعين زناء النظر: براى هر عضو از فرزندان آدم بهره اى از زنا است، پس (نگريستن) چشم زناى نظر

[١] - ياد آورى آقاى دكتر سجادى.