شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٣٥ - چاره انديشيدن آن ماهى نيم عاقل و خود را مرده كردن

بمير اى دوست پيش از مرگ اگر مى زندگى خواهى‌

كه ادريس از چنين مردن بهشتى گشت پيش از ما

مرگ پيش از مرگ امن است اى فَتى‌

اين چنين فرمود ما را مصطفى‌

گفت مُوتُوا كُلُّكُم مِن قَبلِ أن‌

يَأتِىَ المَوتُ تَمُوتُوا بِالفِتَن‌

همچنان مُرد و شكم بالا فكند

آب مى‌بردش نشيب و گَه بلند

هر يكى ز آن قاصدان بس غصّه بُرد

كه دريغا ماهى بهتر بمرد

شاد مى‌شد او كز آن گفتِ دريغ‌

پيش رفت اين بازيم رَستم ز تيغ‌

پس گرفتش يك صياد ارجمند

پس بر او تُف كرد و بر خاكش فكند

غلط غطان رفت پنهان اندر آب‌

ماند آن احمق همى‌كرد اضطراب‌

از چپ و از راست مى‌جَست آن سَليم‌

تا به جهدِ خويش برهاند گليم‌

دام افكندند و اندر دام ماند

احمقى او را در آن آتش نشاند

بر سر آتش به پشت تابه اى‌

با حماقت گشت او هم خوابه اى‌

او همى‌جوشيد از تَفِّ سَعير

عقل مى‌گفتش أَ لَم يَأتِك نَذِير؟

او همى‌گفت از شكنجه وز بلا

همچو جان كافران قَالُوا بَلَى‌

باز مى‌گفت او كه گر اين بار من‌

وارهم زين محنتِ گردن شكن‌

من نسازم جز به دريايى وطن‌

آبگيرى را نسازم من سَكَن‌

آب بى‌حد جويم و آمِن شوم‌

تا ابد در امن و صحّت مى‌روم‌