شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٠٨ - در خواستن قبطى دعاى خير و هدايت از سبطى و دعا كردن سبطى قبطى را به خير و مستجاب شدن از أكرم الاكرمين و أرحم الراحمين

من گمان بردم كه ايمان آورم‌

تا از اين طوفان خون آبى خورم‌

من چه دانستم كه تبديلى كند

در نهاد من مرا نيلى كند

سوى چشم خود يكى نيلم روان‌

بر قرارم پيش چشم ديگران‌

همچنان كه اين جهان پيش نبى‌

غرق تسبيح است و پيش ما غَبى‌

پيش چشمش اين جهان پر عشق و داد

پيش چشم ديگران مرده و جماد

پست و بالا پيش چشمش تيز رو

از كلوخ و خشت او نكته شنو

با عوام اين جمله بسته و مُرده اى‌

زين عجب تر من نديدم پرده اى‌

گورها يكسان به پيش چشم ما

روضه و حفره به چشم اوليا

عامه گفتندى كه پيغمبر ترش‌

از چه گشته است و شده است او ذوق كش‌

خاص گفتندى كه سوى چشمتان‌

مى‌نمايد او ترش اى امّتان‌

يك زمان در چشم ما آييد تا

خنده‌ها بينيد اندر هَل اتَى‌

از سر امرودبُن بنمايد آن‌

منعكس صورت به زير آ اى جوان‌

آن درخت هستى است امرودبُن‌

تا بر آن جايى نمايد نو كهن‌

تا بر آن جايى ببينى خار زار

پر ز كژدم‌هاى خشم و پر ز مار

چون فرود آيى ببينى رايگان‌

يك جهان پر گل رخان و دايگان‌

از جمادى عالم جان‌ها رويد

غلغل اجزاى عالم بشنويد