شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٠٥ - ديدن درويش جماعت مشايخ را در خواب و درخواست كردن روزى حلال بىمشغول شدن به كسب و از عبادت ماندن و ارشاد ايشان او را و ميوههاى تلخ و ترش كوهى بر وى شيرين شدن به داد آن مشايخ

آن يكى درويش گفت اندر سمر

خضريان را من بديدم خواب در

گفتم ايشان را كه روزى حلال‌

از كجا نوشم كه نبود آن و بال‌

مر مرا سوى كهستان راندند

ميوه‌ها ز آن بيشه مى‌افشاندند

كه خدا شيرين بكرد آن ميوه را

در دهان تو به همّت‌هاى ما

هين بخور پاك و حلال و بى‌حساب‌

بى‌صداع و نقل و بالا و نشيب‌

پس مرا ز آن رزق نطقى رو نمود

ذوق گفت من خِرَدها مى‌ربود

گفتم اين فتنه است اى ربّ جهان‌

بخششى ده از همه خلقان نهان‌

شد سخن از من دل خوش يافتم‌

چون انار از ذوق مى‌بشكافتم‌

گفتم ار چيزى نباشد در بهشت‌

غير اين شادى كه دارم در سر نوشت‌

هيچ نعمت آرزو و نآيد دگر

زين نپردازم به حور و نيشكر

مانده بود از كسب يك دو حَبَّه‌ام‌

دوخته در آستين جبّه‌ام‌

از خضر درويش هم ميراث داشت‌

در جواب شيخ همت بر گماشت‌