شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨٩ - نشستن ديو بر مقام سليمان

ور چه عقلت هست با عقل دگر

يار باش و مشورت كن اى پدر

با دو عقل از بس بلاها وا رهى‌

پاى خود بر اوج گردون‌ها نهى‌

ديو گر خود را سليمان نام كرد

ملك برد و مملكت را رام كرد

صورتِ كار سليمان ديده بود

صورت اندر سرّ ديوى مى‌نمود

خلق گفتند اين سليمان بى‌صفاست‌

از سليمان تا سليمان فرق‌هاست‌

او چو بيدارى است اين همچون وَسَن‌

همچنان كه آن حسن با اين حسن‌

ديو مى‌گفتى كه حق بر شكل من‌

صورتى كرده است خوش بر اهرمن‌

ديو را حق صورت من داده است‌

تا نيندازد شما را او به شست‌

گر پديد آيد به دعوى زينهار

صورت او را مداريد اعتبار

ديوشان از مكر اين مى‌گفت ليك‌

مى‌نمود اين عكس در دل‌هاى نيك‌

نيست بازى با مُميّز خاصه او

كه بود تمييز و عقلش غيب گو

هيچ سحر و هيچ تلبيس و دغل‌

مى‌نبندد پرده بر اهل دول‌

پس همى‌گفتند با خود در جواب‌

باز گونه مى‌روى اى كژ خطاب‌

باز گونه رفت خواهى همچنين‌

سوى دوزخ اسفل اندر سافلين‌

او اگر معزول گشته است و فقير

هست در پيشانيش بدر منير

تو اگر انگشترى را برده اى‌

دوزخى چون ز مهرير افسرده اى‌

ما به بَوش و عارض و طاق و طُرنب‌

سر كجا؟ كه خود همى‌ننهيم سُنب‌

ور به غفلت ما نهيم او را جبين‌

پنجه مانع بر آيد از زمين‌

كه منه آن سر مر اين سر زير را

هين مكن سجده مر اين ادبار را