شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٠٤ - در خواستن قبطى دعاى خير و هدايت از سبطى و دعا كردن سبطى قبطى را به خير و مستجاب شدن از أكرم الاكرمين و أرحم الراحمين

گفت قبطى تو دعايى كن كه من‌

از سياهى دل ندارم آن دهن‌

كه بود كه قفل اين دل وا شود

زشت را در بزم خوبان جا شود

مسخى از تو صاحب خويى شود

يا بليسى باز كرّوبى شود

يا به فرِّ دست مريم بوى مشك‌

يابد و ترّى و ميوه شاخ خشك‌

سبطى آن دم در سجود افتاد و گفت‌

كاى خداى عالم جَهر و نهفت‌

جز تو پيش كى بر آرد بنده دست‌

هم دعا و هم اجابت از تو است‌

هم ز اوّل تو دهى ميل دعا

تو دهى آخر دعاها را جزا

اوّل و آخر توى ما در ميان‌

هيچ هيچى كه نيايد در بيان‌

اين چنين مى‌گفت تا افتاد طشت‌

از سر بام و دلش بى‌هوش گشت‌

باز آمد او به هوش اندر دعا

لَيسَ لِلإِنسانِ إلَّا مَا سَعى‌

گفت موسى من ندارم آن دهان‌

گفت ما را از دهان غير خوان‌