شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٩٤ - قصه آن زن كه طفل او بر سر ناودان غيژيد و خطر افتادن بود و از على كرم الله وجهه چاره جست

ب ٢٧٠٢- ٢٦٨٣ حشيش: سر شاخه‌هاى شاهدانه كه آن را خشك كنند و كوبند و كوبيده‌اش را به جاى توتون دود كنند، يا بخورند. بنگ، و خاصيت آن تخدير است.

پوست: كنايت از جسم، ظاهر اندام، و مقصود ليلى است.

٥٦٧/ ٣ مَى شِقاوت: سر گرمى‌هاى دنياوى كه آدمى را از راه حق به راه هواى نفس مى‌كشاند.

نحس: منحوس، بد بخت، رو آورده به دنيا.

مَىِ سعادت: لذت‌هاى روحانى كه آدمى را به خدا نزديك مى‌سازد.

منزل بى‌نقل: دارُ القَرار. آرامش در ظلِّ عنايت حق.

خيمه گردون كندن: از افلاك برتر رفتن

سى مست حق:

١٨٤١/ ٢ جُستن خُنب‌ها: از مردان حق بهره گرفتن.

٣٣٩٥/ ٢ كوته دُنب: در فرهنگ لغات و تعبيرات مثنوى خر و استر معنى شده. نيكلسون آن را عارى از سعادت معنى كرده است. در ديوان كبير به معنى اندك اثر به كار رفته است. و در بيت مورد بحث به معنى كمال نايافته است. چه كوته دنب صفت مى است نه صفت ميخواره.

(ديوان كبير، ب ١٥٢٥٦) مى منزَّه از اختلاط: مى صافى. استعارت است از تعليم‌هاى ربانى.