شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٩٦ - قصه آن زن كه طفل او بر سر ناودان غيژيد و خطر افتادن بود و از على كرم الله وجهه چاره جست

بگذر اى مؤمن كه نورت مى‌كُشد

آتشم را چون كه دامن مى‌كَشد

مى‌رمد آن دوزخى از نور هم‌

ز آن كه طبع دوزخستش اى صنم‌

دوزخ از مؤمن گريزد آن چنان‌

كه گريزد مؤمن از دوزخ به جان‌

ز آن كه جنس نار نبود نور او

ضدّ نار آمد حقيقت نور جو

در حديث آمد كه مؤمن در دعا

چون امان خواهد ز دوزخ از خدا

دوزخ از وى هم امان خواهد به جان‌

كه خدايا دور دارم از فلان‌

جاذبه جنسيّت است اكنون ببين‌

كه تو جنس كيستى از كفر و دين‌

گر به هامان مايلى هامانيى‌

ور به موسى مايلى سبحانيى‌

ور به هر دو مايلى انگيخته‌

نفس و عقلى هر دوان آميخته‌

هر دو در جنگ‌اند هان و هان بكوش‌

تا شود غالب معانى بر نقوش‌

در جهانِ جنگ شادى اين بس است‌

كه ببينى بر عدو هر دم شكست‌

آن ستيزه رو به سختى عاقبت‌

گفت با هامان براى مشورت‌

وعده‌هاى آن كليم اللَّه را

گفت و محرم ساخت آن گمراه را