شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٩٥ - آموختن پيشه گور كنى قابيل از زاغ پيش از آن كه در عالم علم گور كنى و گور بود

عقل كُل را گفت مَا زَاغ البَصَر

عقل جزوى مى‌كند هر سو نظر

عقلِ «ما زاغ» است نور خاصگان‌

عقل زاغ استاد گور مردگان‌

جان كه او دنباله زاغان پرد

زاغ او را سوى گورستان برد

هين مدو اندر پى نفس چو زاغ‌

كو به گورستان برد نه سوى باغ‌

گر روى رَو در پى عنقاىِ دل‌

سوى قاف و مسجد اقصاىِ دل‌

نو گياهى هر دم از سوداى تو

مى‌دمد در مسجد اقصاى تو

تو سليمان وار داد او بده‌

پى بر از وى پاى رد بر وى منه‌

ز آن كه حال اين زمين با ثبات‌

باز گويد با تو انواع نبات‌

در زمين گر نيشكر ور خود نى است‌

ترجمان هر زمين نَبتِ وى است‌

پس زمين دل كه نبتش فكر بود

فكرها اسرار دل را وا نمود

گفت ما زاغيم همچون زاغ نه‌

مست صبّاغيم مست باغ نه‌

اذَا كَانَ الغُرَابُ دَلِيلَ قَومٍ‌

فَمَأوَاهُم مَحَلَّ الهالِكيِنا

هر آن كو زاغ باشد رهنمايش‌

به گورستان بود پيوسته جايش‌