شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٠٧ - نيت كردن او كه اين زر بدهم بد آن هيزم كش چون من روزى يافتم به كرامات مشايخ، و رنجيدن آن هيزم كش از ضمير و نيت او

آن يكى درويش هيزم مى‌كشيد

خسته و مانده ز بيشه در رسيد

پس بگفتم من ز روزى فارغم‌

زين سِپَس از بهرِ رزقم نيست غم‌

ميوه مكروه بر من خوش شده است‌

رزقِ خاصى جسم را آمد به دست‌

چون كه من فارغ شدستم از گلو

حبّه چند است اين بدهم بدو

بدهم اين زر را بدين تكليف كَش‌

تا دو سه روزك شود از قوت خوش‌

خود ضميرم را همى‌دانست او

ز آن كه سمعش داشت نور از شمعِ هُو

بود پيشش سِرِّ هر انديشه اى‌

چون چراغى در درون شيشه اى‌

هيچ پنهان مى‌نشد از وى ضمير

بود بر مضمونِ دل‌ها او امير

پس همى‌مُنگيد با خود زيرِ لب‌

در جواب فكرتم آن بو العجب‌

كه چنين انديشى از بهر ملوك‌

كَيفَ تَلقَى الرِّزقَ إِنْ لَم يَرزُقُوك‌

من نمى‌كردم سخن را فهم ليك‌

بر دلم مى‌زد عتابش نيك نيك‌