شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٨٥ - بيان آن كه يا ايها الذين آمنوا لا تقدموا بين يدى الله و رسوله

(حديقة الحقيقة، ص ٢٠٤) انقياد: پيروى كردن، فرمانبردارى.

مسخ گرديدن: مبدل گشتن. (دعوى كامل بودنت موجب مى‌شود استعداد پذيرفته شدن هم از تو گرفته شود.) موزه دوزى: كنايت از تعليم و شاگردى كردن.

پاره دوز شدن: كنايت از درماندن و راه به جايى نبردن. و ناچار به اندك دانش (عقل جزوى) بسنده كردن.

كهنه دوزان: مبتديان كه با فرا گرفتن اندكى از معرفت دعوى ارشاد مى‌كنند، و ديگران را گمراه مى‌سازند.

العقل عقال: خرد (چون) پاى بند است. (مثلى است.) آن مرد مفلسف: گفته‌اند فخر رازى در بستر مرگ مى‌گفت:

(پايان دريافت خردها [همچون‌] پاى بند است و بيشتر كوشش دانايان گمراهى است.) در حاشيه مثنوى (چاپ كانپور) از گفته بحر العلوم آرد كه ابو على سينا در پايان زندگى مى‌گفت: ابو على از اين جهان مفلس و جاهل مى‌رود.

بى‌غرض: از روى راستى، به حقيقت.

منم كشتى: اشارت است به حديث معروف نبوى: «مَثَلُ أهلِ بَيتِي كَمَثَلِ سَفِينَةِ نُوحٍ.»

٥٣٧/ ٤ مضمون اين بيت‌ها ارشادى است جويندگان حقيقت را كه فريفته‌ى خرد خود نشوند و از فلسفه و علم‌هاى صورى كشف حقيقت را نجويند، بلكه تسليم استاد كامل الهى گردند و گر نه آن اندك روشنى درونشان هم خاموش خواهد شد و به فرموده‌ى مولانا مسخ خواهند گشت.