شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧٨ - غره شدن آدمى به ذكاوت و تصويرات طبع خويشتن و طلب ناكردن علم غيب كه علم انبياست

غرّه شدن آدمى به ذكاوت و تصويرات طبع خويشتن و طلب ناكردن علم غيب كه علم انبياست‌

ب ٢٥٦٦- ٢٥٦١ خانه: استعارت از جسم.

نقش و نگار: زيبايى‌هاى ظاهرى جسم، از جوانى و لذت‌هاى آن. و در آن تلميحى است به قرآن كريم: زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ ما كانُوا يَعْمَلُونَ. (انعام، ٤٣) بعض شارحان نقش و نگار را ذكاوت و ادراك‌هاى عقلى معنى كرده‌اند.

دستنبو: گلوله مانندى از ماده‌هاى خوشبو كه بر دست مى‌گرفتند و گهگاه مى‌بوييدند.

شَمّامَه. سپس به ميوه اى كوچك هندوانه مانند، كه بويى خوش دارد گفته شد.

تبر: استعارت از رياضت و مجاهدت.

تبرّا: دورى كردن، پاك شدن، شفا يافتن.

غم را تبرّا دادن دور ساختن آن. از غم رستن.

حكيم كاميار: مقصود سنايى است.