شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧٩ - غره شدن آدمى به ذكاوت و تصويرات طبع خويشتن و طلب ناكردن علم غيب كه علم انبياست

طفل چون زهر مار كم داند

نقش او را تتى تتى خواند

همه اندرزِ من به تو اين است‌

كه تو طفلىّ و خانه رنگين است‌

بس كن اى موسى بگو وعده سوم‌

كه دلِ من ز اضطرابش گشت گم‌

گفت موسى آن سوم ملك دو تو

دو جهانى خالص از خصم و عدو

بيشتر ز آن ملك كاكنون داشتى‌

كآن بُد اندر جنگ و اين در آشتى‌

آن كه در جنگت چنان ملكى دهد

بنگر اندر صلح خوانت چون نهد

آن كرم كاندر جفا آنهات داد

در وفا بنگر چه باشد افتقاد

گفت اى موسى چهارم چيست زود

باز گو صبرم شد و حرصم فزود

گفت چارم آن كه مانى تو جوان‌

موى همچون قير و رخ چون ارغوان‌

رنگ و بو در پيش ما بس كاسد است‌

ليك تو پستى سخن كرديم پست‌

افتخار از رنگ و بو و از مكان‌

هست شادىّ و فريبِ كودكان‌

پست مى‌گويم به اندازه عقول‌

عيب نبود اين بود كار رسول‌