شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٩ - قصه آن صوفى كه زن خود را با بيگانهاى بگرفت

بانگ زد آن دزد كاى مير ديار

اوّلين بار است جرمم زينهار

گفت عمّر حاش للّه كه خدا

بار اوّل قهر بارد در جزا

بارها پوشد پى اظهار فضل‌

باز گيرد از پى اظهار عدل‌

تا كه اين هر دو صفت ظاهر شود

آن مبشّر گردد اين منذر شود

بارها زن نيز اين بد كرده بود

سهل بگذشت آن سهلش مى‌نمود

آن نمى‌دانست عقل پاى سست‌

كه سبو دائم ز جو نايد درست‌

آن چنانش تنگ آورد آن قضا

كه منافق را كند مرگ فجا

نه طريق و نه رفيق و نه امان‌

دست كرده آن فرشته سوى جان‌

آن چنان كين زن در آن حجره جفا

خشك شد او و حريفش ز ابتلا

همه كس راز دارى را نشايد

درست از آب هر كوزه نيايد

نبايد كه ما را شود كار سست‌

سبو نايد از آب دائم درست‌

گفت صوفى با دل خود كاى دو گبر

از شما كينه كشم ليكن به صبر

ليك نادانسته آرم اين نفس‌

تا كه هر گوشى ننوشد اين جرس‌