شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٧ - شرح إنما المؤمنون إخوة و العلماء كنفس واحدة خاصه

روح يكى دان و تن گشته عدد صد هزار

همچو كه بادامها در صفت روغنى‌

جمله حس‌هاى بشر هم بى‌بقاست‌

ز آن كه پيش نور روز حشر لاست‌

نور حسّ و جان بابايان ما

نيست كلّى فانى و لا چون گيا

ليك مانند ستاره و ماهتاب‌

جمله محوند از شعاع آفتاب‌

آن چنان كه سوز و درد زخم كيك‌

محو گردد چون در آيد مار اليك‌

آن چنان كه عور اندر آب جست‌

تا در آب از زخم زنبوران برست‌

مى‌كند زنبور بر بالا طواف‌

چون بر آرد سر ندارندش معاف‌

آب ذكر حقّ و زنبور اين زمان‌

هست ياد آن فلانه و آن فلان‌

دم بخورد در آب ذكر و صبر كن‌

تا رهى از فكر و وسواس كهن‌

بعد از آن تو طبع آن آب صفا

خود بگيرى جملگى سر تا به پا

آن چنانك از آب، آن زنبور شر

مى‌گريزد از تو هم گيرد حذر

بعد از آن خواهى تو دور از آب باش‌

كه به سر هم طبع آبى خواجه تاش‌

هر آن چه گردد اندر حشر پيدا

ز تو در نزع مى‌گردد هويدا