شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٢٦ - پيدا كردن سليمان

خالصا لأمر اللَّه: محض، براى (اجراى) فرمان حق.

دعوتى: (دعوت+ ياء نسبت) خواننده به خدا.

اصل اصل: پيمبران پس از ابراهيم (ع) از نسل اويند و داستان بت شكنى ابراهيم (ع) مشهور و در قرآن كريم آمده است.

رهى: چاكر، خدمتكار.

٢٤٤٧/ ١ معبده: پرستشگاه، جاى عبادت.

سر نهادن: در نيم بيت اوّل «سر نگون شدن»:

٩٥٤/ ٤ و در نيم بيت دوّم «سجده نمودن».

شهوتى: شهوت+ ياء نسبت.

جهان شهوتى: جهانى كه بيشترين آن را، جاى بهره گيرى از لذت‌هاى جسمانى كرده‌اند.

على (ع) فرمايد: «آن كه از آن (دنيا) بسيار برداشت به درويشى محكوم است و آن كه خود را بى‌نياز انگاشت به آسايش مقرون.» (نهج البلاغه، كلمات قصار: ٣٦٧) زر: استعارت از پاكان. (پاكان اسير شهوت نمى‌شوند.) نقد كان: كنايت از خالص، بى‌غش.

زرى: زر بودن، حقيقت، جوهر.

دست و پا انداختن: در لغت «شتاب كردن» و در بيت به معنى «آرامش داشتن».

١٤٥٣/ ٢ رو پوش شدن جسم: مانع ديدن حقيقت شدن.

طين: گل، كنايت از جسم خاكى.

نظر انداختن ابليس:

٣٢١٦/ ١