شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٢٢ - تهديد فرستادن سليمان

دست بر كافر گواهى مى‌دهد

لشكر حق مى‌شود سر مى‌نهد

اى نموده ضدّ حق در فعل، درس‌

در ميان لشكر اويى بترس‌

جُزو جُزوت لشكر او در وفاق‌

مر تو را اكنون مطيع‌اند از نفاق‌

گر بگويد چشم را كو را فشار

دردِ چشم از تو بر آرد صد دمار

ور به دندان گويد او بنما وبال‌

پس ببينى تو ز دندان گو شمال‌

باز كُن طِب را بخوان بابُ العِلَل‌

تا ببينى لشكر تن را عمل‌

چون كه جان جان هر چيزى وى است‌

دشمنى با جان جان آسان كى است‌

خود رها كن لشكر ديو و پرى‌

كز ميان جان كُنندم صفدرى‌

ملك را بگذار بلقيس از نخست‌

چون مرا يابى همه مُلك آنِ توست‌

خود بدانى چون بر من آمدى‌

كه تو بى‌من نقش گرمابه بدى‌

نقش اگر خود نقش سلطان يا غنى است‌

صورت است از جان خود بى‌چاشنى است‌

زينت او از براى ديگران‌

باز كرده بى‌هُده چشم و دهان‌

اى تو در بيگار خود را باخته‌

ديگران را تو ز خود نشناخته‌

تو به هر صورت كه آيى بيستى‌

كه منم اين، و اللَّه آن تو نيستى‌

يك زمان تنها بمانى تو ز خلق‌

در غم و انديشه مانى تا به حلق‌

اين تو كى باشى كه تو آن اوحدى‌

كه خوش و زيبا و سر مست خودى‌