شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨٤ - باز آمدن آن شاعر بعد چند سال به اميد همان صله و هزار دينار فرمودن بر قاعده خويش، و گفتن وزير نو هم حسن نام، شاه را كه اين سخت بسيار است و ما را خرجهاست و خزينه خالى است و من او را به ده يك آن خشنود كنم

ب ١٢٢١- ١٢٠٥ شاعر: كه داستان او از بيت ١١٥٥/ ٤ آغاز شد و تا بيت ١١٦٧/ ٤ ادامه يافت، سپس موضوع ديگر در ميان آمد.

بر گذر: در راه. (اين داستان را بگذار و داستان شاعر منتظر را به ميان آر.) بر بُراقِ عز: با عزت و احترام. (با خوشنامى مرده بود.) ربع عُشر: بيست و پنج دينار.

مُغتَنَم: گران مايه، عزيز.

از پيش دست: فرهنگ نويسان آن را «نقد»، مقابل «نسيه» معنى كرده‌اند. ليكن ظاهراً به معنى پيش از اين است.

كلك خايى بعد شكر: پس از خوردن شكر نى را خاييدن. (پس از بر خوردارى از انعام فراوان بدين مختصر چگونه خرسند شود.) در فشار فشردن: كنايت از معطل كردن. وعده امروز و فردا دادن.

آتشين: تند خو.

اميد ليس: اميدوار. كسى كه در اميد به سر مى‌برد.

مرا: بعض شارحان آن را ضمير گرفته‌اند (چون مرا ببيند)، اما ديدن وزير چرا باعث نرمى شود. ظاهراً مرا مراء است، به معنى جدال و ستيزه، و كلمه «آتشين» در بيت بالا مؤيد اين احتمال است نيز بيت:

١٢٣١/ ٤